Edward van Blericq
Biografia
Edward van Blericq urodził się 21 lipca 1895 roku w Koronowie, w rodzinie o niderlandzkich korzeniach. Był synem kupca Karola i Janiny z Żurawskich. Naukę rozpoczął w Collegium Marianum w Pelplinie, a następnie uczęszczał do gimnazjum w Brodnicy, gdzie w 1914 roku zdał maturę. Wkrótce potem został wcielony do wojska niemieckiego i spędził cały okres I wojny światowej na służbie.
Po zakończeniu wojny, w 1919 roku, rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w Pelplinie i Poznaniu. W 1922 roku przyjął święcenia kapłańskie w Gnieźnie, a następnie wyjechał do Strasburga, gdzie w 1924 roku uzyskał doktorat z prawa kanonicznego. Pobyt w Rzymie i praca w administracji kościelnej, m.in. przy Kongregacji Soboru i Trybunale Roty, poszerzyły jego doświadczenie. W roku akademickim 1925/1926 odbył we Lwowie studia specjalistyczne z historii polskiego prawa kościelnego pod kierunkiem prof. Władysława Abrahama. Kolejne lata spędził w Poznaniu, pełniąc funkcje misjonarza przy kolegiacie i notariusza w kurii arcybiskupiej, oraz opublikował zbiór prawnych decyzji Stolicy Apostolskiej z lat 1917-1927.
Od 1928 roku związał się z Gnieznem, gdzie był kanclerzem kurii, a od 1933 roku oficjałem Trybunału Metropolitarnego. Wtedy też został kanonikiem Kapituły Katedralnej Gnieźnieńskiej. We wrześniu 1939 roku otrzymał nominację na wikariusza generalnego archidiecezji gnieźnieńskiej, po opuszczeniu kraju przez kardynała Augusta Hlonda. W czasie okupacji niemieckiej był zarządcą archidiecezji, wykazując się wielką odwagą i wytrwałością. Wielokrotnie informował Watykan o tragicznej sytuacji Kościoła na terenie tzw. Kraju Warty, organizował pomoc charytatywną dla ukrywających się i zdołał uratować kilku księży przed obozem koncentracyjnym. Hitlerowcy nie uznawali jego jurysdykcji, ale on nie zgodził się na jej przekazanie księżom niemieckim. Początkowo rezydował w Gnieźnie, a po wysiedleniu przez gestapo jesienią 1941 roku - w Inowrocławiu.
W 1945 roku, wyczerpany okupacyjnymi przeżyciami i chorobą, wycofał się z oficjalnej działalności i powrócił do Gniezna. W uznaniu zasług otrzymał prałaturę domową Jego Świątobliwości, a w listopadzie 1945 roku został mianowany protonotariuszem apostolskim. Zmarł 4 lutego 1946 roku w Gnieźnie i został pochowany 7 lutego na cmentarzu św. Piotra i Pawła.