Ludwig Casimir Buchholz
Biografia
Ludwig Casimir Buchholz urodził się 4 marca 1822 roku w Koronowie, w rodzinie Carla i Ewy z d. Szukalskiej. Od najmłodszych lat związany był z rzemiosłem garbarskim - jako młody czeladnik podróżował po całych Niemczech i kilku państwach ościennych, doskonaląc swoje umiejętności w tym fachu.
23 lutego 1845 roku przybył do Bydgoszczy, gdzie przy ulicy Jezuickiej założył niewielką garbarnię typu rzemieślniczego, zatrudniającą początkowo tylko dwóch ludzi. Głównym zajęciem zakładu było wyprawianie skór bydlęcych sprowadzanych głównie z Niemiec, a roczna produkcja nie przekraczała wówczas 100 sztuk. W 1855 roku Buchholz uzyskał uprawnienia mistrzowskie, a jego przedsiębiorstwo rozwijało się dynamicznie - uczestniczył w bydgoskich wystawach przemysłowych w 1855 i 1868 roku.
Wraz z rozwojem firmy przeniósł produkcję do budynku nad Młynówką przy ulicy Przyrzecze, a w 1861 roku nabył parcele w zakolu Brdy, w okolicach ulic Garbary i Artura Grottgera, gdzie rozpoczął budowę dużej fabryki skór. Pierwsze budynki stanęły już w 1862 roku - w tym willa właściciela. Pod koniec XIX wieku garbarnia była już dużym, zmechanizowanym przedsiębiorstwem typu kapitalistycznego, zatrudniającym 170 osób i przerabiającym 140 tysięcy skór rocznie.
Ludwig Buchholz dbał o swoich pracowników - wybudował dla nich budynek mieszkalny, a w 1895 roku, z okazji 50-lecia firmy, ufundował znaczące nagrody pieniężne dla najstarszych z nich. W tym samym roku ofiarował miastu Bydgoszcz fundusz w wysokości 10 tysięcy marek, z którego odsetki corocznie przeznaczano na pomoc najuboższym na Boże Narodzenie.
Sukces ekonomiczny przyczynił się do jego kariery społecznej i politycznej. Od 1858 roku przez trzy kadencje był członkiem Rady Miejskiej Bydgoszczy, a w latach 1874-1891 członkiem magistratu. Przez 34 lata działał w komisjach i deputacjach, szczególnie aktywnie w komisji podatku dochodowego i dyrekcji ds. ubogich. Był także członkiem zarządów zakładów opiekuńczo-charytatywnych oraz posłem do Sejmu Prowincjalnego w Poznaniu i deputowanym bydgoskiego Sejmiku Powiatowego. W opinii mieszkańców uchodził za wybitnego przemysłowca i rozważnego społecznika.
Zmarł 25 maja 1900 roku w Bydgoszczy. Za swoją działalność gospodarczą i publiczną otrzymał godność radcy komercjalnego w 1872 roku oraz Order Czerwonego Orła IV klasy w 1895 roku.