Stanisław Wincenty Brzęczkowski
Biografia
Stanisław Wincenty Brzęczkowski urodził się 24 września 1897 roku w Koronowie. Był synem Wilhelma i Klary z domu Zaporowicz. W latach 1903-1913 uczęszczał do bydgoskiej Miejskiej Szkoły Realnej, a następnie odbył podróże do Krakowa i Berlina, gdzie pracował w firmie reklamowej. Wcielony do armii niemieckiej, walczył przez 2 lata na froncie I wojny światowej.
Po powrocie do Polski w 1919 roku osiadł w Chojnicach, gdzie zbliżył się do ruchu kulturalnego Kaszubów. W 1921 roku przeniósł się do Gdańska, gdzie podjął pracę w Dyrekcji Polskich Kolei Państwowych. Tam zaprzyjaźnił się ze Stanisławem Przybyszewskim i poznał Aleksandra Majkowskiego, z którym współpracował przy czasopiśmie kaszubskim „Gryf” jako kierownik artystyczny. W latach 1922-1923 uczęszczał do gdańskiej Szkoły Przemysłu Artystycznego, doskonaląc warsztat grafika, opanowując techniki drzeworytu i akwaforty.
W 1935 roku przeprowadził się do Bydgoszczy, gdzie objął stanowisko doradcy graficznego, a następnie kierownika technicznego w Zakładach Graficznych Instytutu Wydawniczego „Biblioteka Polska”. Była to największa drukarnia w Polsce, a Brzęczkowski przyczynił się do jej wysokiego poziomu. Jego prace były wystawiane w kraju i za granicą, m.in. w Monachium, Hamburgu, Warszawie i Poznaniu. W 1937 roku wydał tekę „Teka miast pomorskich”, za którą otrzymał nagrodę miasta Bydgoszczy.
Podczas II wojny światowej przebywał w Warszawie, gdzie pracował w antykwariacie. Po powstaniu warszawskim został wywieziony do obozu w Zakroczymiu. W 1945 roku wrócił do Bydgoszczy, gdzie organizował przemysł poligraficzny, pełniąc funkcję dyrektora oddziału Centralnego Zarządu Państwowego Zakładów Graficznych. Od 1947 roku był nauczycielem w Państwowym Liceum Technik Plastycznych, tworząc dział grafiki. Kontynuował twórczość artystyczną, wydając m.in. tekę „Wielkie Pomorze” oraz ilustrując „Sonety krymskie” Mickiewicza i „Borysa Godunowa” Puszkina.
Był aktywnym działaczem związków artystycznych, m.in. Związku Polskich Artystów Plastyków. Zmarł nagle 4 października 1955 roku w Bydgoszczy i został pochowany na cmentarzu Nowofarnym. Jego imieniem nazwano ulicę w Bydgoszczy-Fordonie oraz osiedle w Koronowie.