Stefan Rosada

Prawnik, notariusz, senator
27.08.1897 28.10.1974 Koronowo

Biografia

Stefan Rosada urodził się 27 sierpnia 1897 roku w Koronowie. Ukończył Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu. W 1915 roku został wcielony do armii niemieckiej, a jako doświadczony żołnierz frontowy w stopniu podporucznika brał udział w grudniu 1918 roku w wyzwalaniu Poznania, a w styczniu 1919 roku w zdobywaniu Ławicy, pełniąc funkcję adiutanta Kazimierza Nieżychowskiego.

Jako dowódca pierwszej baterii 14 Pułku Artylerii Lekkiej uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, za co dwukrotnie został odznaczony Krzyżem Walecznych oraz Krzyżem Niepodległości. Dosłużył się stopnia kapitana artylerii. Ukończył prawo na Uniwersytecie Poznańskim, składając egzamin sędziowski.

W latach 1924-1933 pracował jako adwokat i notariusz w Mogilnie, a od 1934 do 1936 roku tylko jako notariusz. W grudniu 1936 roku został przeniesiony jako notariusz Sądu Okręgowego w Poznaniu. W 1935 roku bezskutecznie kandydował w wyborach do Sejmu RP z okręgu 99. W 1938 roku został wybrany senatorem V kadencji.

W przeddzień wybuchu wojny wyjechał do Warszawy na posiedzenie Senatu, wstąpił do wojska i do 17 września 1939 roku był zastępcą przewodniczącego sądu wojskowego w Krzemieńcu. Następnie ukrywał się w Łodzi i Warszawie, a od grudnia 1939 roku na Litwie. W czerwcu 1941 roku został aresztowany przez NKWD i przetrzymywany w obozach pracy. W 1942 roku wstąpił do Armii Andersa, przez Iran dotarł do Palestyny, a następnie do Wielkiej Brytanii. W 1945 roku awansował do stopnia majora.

Po wojnie pozostał na emigracji. W 1951 roku przeniósł się do USA, gdzie ukończył studia podyplomowe z prawa porównawczego i zajmował się pracą naukową. Zmarł 28 października 1974 roku w Mineola (Nowy Jork).

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Odznaczony Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) i Krzyżem Niepodległości
Senator II Rzeczypospolitej V kadencji (1938-1939)
Uczestnik powstania wielkopolskiego i wojny polsko-bolszewickiej
Major Wojska Polskiego

Ciekawostki

W 1918 roku brał udział w wyzwalaniu Poznania, a w 1919 w zdobywaniu Ławicy jako adiutant Kazimierza Nieżychowskiego.
W czasie wojny był więziony przez NKWD, a po uwolnieniu wstąpił do Armii Andersa.
Po emigracji do USA zajmował się pracą naukową w dziedzinie prawa porównawczego.

Udostępnij